तू आणि मी भेटण.

तू आणि मी भेटण..

म्हणजे....

जसे शब्दाला असलेला अर्थ
जसे वाक्याला लाभलेला अलंकारिक स्पर्श
कवितेला आलेला गंभीर मर्म
आणि ह्या जीवनी वाड.मयातले  आपण दोघ तज्ञ.

~~~पिनल चौधरी!!

माझे चुकते का??

खरंच आज वास्तवात आणलस

उगीच स्वप्न-देशात वावरत होती

कसे जगणे कठीण असते?

ह्याची ओळख करून दिली.

आपण वेगळे आहोत ह्या एका वाक्याने

मला उमेद मिळत होती.

पण खरंच माझ्यात अस

वेगळ तुला जाणवतच नसाव.

सूर गवसला होता जगण्याचा

का कुणास ठाऊक पण रागाची पट्टीच चुकली.

हरणारी मी कधीच नव्हती

अन ह्या पुढे ही राहणार नाही

बस स्वतःचे निरीक्षण.. अन

मिळवीन सुरातले गायन!!!!!


~~पिनल चौधरी!!!

हवे मला

जुने स्वप्न परत जगायचे

आणि त्यासाठी लढायचे

डोळ्यातले भाव पुन्हा ओतायचे

आणि ते कोणीतरी भरायचे

तेच भांबावलेले दिवस हवे

अन तेच अर्धवट शहाणपण

हळवे मायाळू प्रेम पुन्हा हवे

अन मायेच्या स्पर्शाचे बोल

त्याच काटेरी वाटांवर चालुदेत

आणि बुडू दे त्या भयाण सागरी लाटात

नको हे न-पेलणारे ओझे

नको उगीच आशेचे घरोंदे

बस ह्या आकाशाचा हेवा

अन हेवा ह्या वादळाचा....

~~~पिनल!! 

अपूर्ण

का असे होते आहे

काही सुचता सुचता

अचानक थांबते आहे...खरंच

माझ मन माझ्या पाशी नाहीं आहे

पहिला भाग जमतो

पण दुसऱ्या भागाला अडते

खरंच तुझ्या शिवाय

मी अपूर्णच....

बघ ना अस..

किती दिवस चालायचं...

अपूर्ण अपूर्ण आयुष्य...

कस बर जगायचं....

ते पूर्ण होणार

तू येणार..

ह्या आशेवर जगते आहे

आणि मरते देखील...

~पिनल....

कविता!!!

कविता..

कश्या त्या मनातल

ओकून टाकतात

सांडून टाकतात

साऱ्या भावना

.....

कविता

साऱ्यांच्याच नसतात

वाचण्याजोग्या

साऱ्यांना नाही

येत मांडता

.......

कविता

बस त्या जमतात

मनात काही नसतांना

आणि कधी जमतच नाही

मनात खूप काही असतांना

.....

कविता

कधी बोलतात

पण कधी खूप सांगून

देखील शांत

वाळवंटा सारख्या

......

कविता

त्या माझ्या

सोबती सख्या

त्या देखील

माझ्या सवे जगतात

......  


....पिनल चौधरी!!

क्षण...

क्षणाचे आपण असतो गुलाम...

क्षणा-क्षणाला करतो चाल...

त्या क्षणाला गाठायची हाव..

पण क्षणाचा नेहमीच पुढाकार....  

माझे जगणे

स्वतःलाच नेहमी परीक्षन्ते...

स्वतःवरूनच जग ओळखते..

असे हे नेहमीचेच...

ह्यालाच मी माझे जगणे समजते....

माझ्या चुका मलाच त्रास देतात...

कोणाचे बोलणे मला खचवते...

न-चुकता मला ध्येय गाठायचं आहे..

आणि आयुष्य जगायचे आहे....

हाच माझ्या जगण्याचा उद्देश..

परिपूर्ण आयुष्याचा वेध...

नसावे जगणे चौकटीचे..

हवे ते कसे आकाशाप्रमाणे मोकळे...

ध्येयप्रेरित मी.... बस 

साथ हवी आपल्यांची...

दोन शब्द प्रेमाची....

शिदोरी सोबत आत्मविश्वासाची...

.....पिनल चौधरी!!!