Wednesday, May 24, 2017

पाऊल

पाऊल पुढे पडत, अगदी सवयीने
पण प्रत्येक पावलावर आशा आहे

पाऊलो पाउली खचते आहे
पडते आहे उठते आहे

कुठला गाव माझा दूरवर
दिसेना अजून डोळ्यांना

चालते, चालते आहे सोबत
सगळी कर्तव्ये घेऊन

एक वाट माझी येईल
कुठे तरी माझी विसाव्याची झोपडी मिळेल

हि एकच शिदोरी हाती आहे
आणि तुझी साथ हवी आहे.

--पिनल चौधरी! 

No comments:

Post a Comment

माझे.......

शांत बसले...... डोळे लाऊन मनात डोकावले....... काय काय सापडल ?? धूळ खात पडलेली मनाची कोरी पाटी जीच्यावर मी स्वतःच्या विचारांना ...