Friday, September 24, 2010

अस्तित्व


नको मला ती तूप रोटी
नको मला तो ताट चांदीचा  
कशाला थाट उगीच
मर्जीन खाऊ द्या 

स्फुरू दे मज आता
स्वतःच्याच विचाराने
कशाला आखावे जगणे 
दुसऱ्यांच्या नकाशाने  

हृदयातल्या जखमा
नको शब्दांत
सारे ठेऊन इथेच  
हवेसे वाटते आकाशी नजारे   


नको शिकाऊस मला देखावे बनवणे  
आयुष्याच्या उत्स्वातले
मला न जमणार ते कधीच
त्यात देखील माझे अस्तित्व चुकून झळकावे....


...पिनल चौधरी

6 comments:

  1. स्फुरू दे मज आता
    स्वतःच्याच विचाराने
    कशाला आखावे जगणे
    दुसऱ्यांच्या नकाशाने

    Atishay khara ahe.Well said!

    आयुष्याच्या उत्स्वातले देखावे
    Khup chahn kaplana ahe..atishay sundar!lovly!

    ReplyDelete
  2. khup chaan kay bat hai..........
    sundar aahai
    स्फुरू दे मज आता
    स्वतःच्याच विचाराने
    कशाला आखावे जगणे
    दुसऱ्यांच्या नकाशाने

    ReplyDelete
  3. This one is also nice.....
    कशाला थाट उगीच मर्जीन खाऊ द्या

    ReplyDelete
  4. नको शिकाऊस मला देखावे बनवणे
    आयुष्याच्या उत्स्वातले
    मला न जमणार ते कधीच

    Well composed poem... I must say.
    Nice one Pinall

    ReplyDelete
  5. स्फुरू दे मज आता
    स्वतःच्याच विचाराने
    कशाला आखावे जगणे
    दुसऱ्यांच्या नकाशाने


    आवडले ..

    ReplyDelete

माझे.......

शांत बसले...... डोळे लाऊन मनात डोकावले....... काय काय सापडल ?? धूळ खात पडलेली मनाची कोरी पाटी जीच्यावर मी स्वतःच्या विचारांना ...